De andere kant van de steen
 "Het is de stilte van de vroege morgen die je overvalt. De overgang van de stilte van de zaterdag naar de verbijstering van de zondag. We staan bij een leeg graf en we beseffen: alles is anders geworden. Ja, het is Jezus die hier verschijnt. Ja, we herkennen Hem. Als Hij onze naam noemt (Maria!). Als Hij het brood breekt in Emmaüs. Als Hij vanaf de oever van het meer roept dat we de netten aan de andere kant van de boot moeten uitgooien. En toch is ook alles anders. We herkennen Hem niet meteen. Er moet iets gebeuren dat ons aan Hem herinnert. Nu verschijnt Hij achter gesloten deuren. We zien iemand die we kennen, en tegelijkertijd iemand die we nog nooit eerder zó hebben ontmoet. Er is een Jezus vóór Pasen en er is de Heer ná Pasen. Als je goed kijkt, zie je dat de grens van de dood is gepasseerd, en dat daarmee het perspectief op ons eigen bestaan voorgoed is gekanteld. Vóór Pasen was Jezus de man van de stoffige wegen van Galilea. Hij was de rabbi die kon aanraken. Je kon zijn mantel vastpakken in de hoop op genezing. Hij was een kwetsbare baby in Bethlehem. Verdrietig in de hof van Getsemane. Net als wij was Hij onderworpen aan de wetten van onze broze werkelijkheid. Hij zat moe bij een put. Hij had honger in de woestijn. Hij huilde bij het graf van zijn vriend Lazarus. Hij deelde ons menszijn in alles. Zo ging hij de weg naar Jeruzalem. Als onze broeder. Het bleek een weg die doodliep. Tenminste, in onze ogen. Aan deze kant van Pasen was Hij de Jezus die door ons werd vastgehouden, door ons werd geoordeeld en uiteindelijk door ons werd begraven. De Heer van de ruimte Maar dan kantelt het beeld. Na Pasen ontmoeten we de Opgestane. En wat ons direct opvalt, is de vreemde vrijheid die Hij uitstraalt. Hij is niet langer gebonden aan de beperkingen van tijd en ruimte zoals wij die kennen. Hij komt binnen door gesloten deuren. Hij verschijnt aan de Emmaüsgangers, wandelt mijlenver met hen op, en op het moment dat zij Hem herkennen aan het breken van het brood, is Hij verdwenen. Onvindbaar voor de zintuigen, maar meer aanwezig dan ooit in hun hart. De Jezus na Pasen is niet een mens dat uit de dood is opgewekt. Hij is de Eersteling van een nieuwe schepping. Hij draagt de littekens van Zijn menszijn, van Zijn lijden. Thomas mag zijn vingers in de wonden leggen, maar het zijn eretekens van een overwonnen strijd. Ze laten zien dat het lijden niet is uitgewist, maar is omgevormd. Herkenning Het meest ontroerende verschil tussen de Jezus van vóór en ná Pasen zit in de herkenning. Vóór Pasen zag iedereen Hem: de Farizeeërs, de Romeinen, de menigte. Na Pasen zie je Hem alleen met ogen van het geloof. Maria Magdalena denkt dat Hij de tuinman is. De leerlingen op het meer herkennen Hem pas als Hij hen wijst op de overvloedige vangst. Hij is het écht. En Hij leeft ook écht. Kijk hoe Hij na de wonderbare visvangst met zijn leerlingen eet op de oever van het meer van Galilea. Kijk hoe Thomas de wonden aan mag raken. Na Pasen is Jezus er nog steeds in de alledaagsheid van ons bestaan - een wandeling, een maaltijd, een ontmoeting - maar om Hem te zien vraagt hij om een nieuwe manier van kijken. Hij is de Heer die ons tegemoet komt vanuit de toekomst van God. Hoop die leeft Het verschil tussen de Jezus vóór en na Pasen is het verschil tussen hoop die sterft en hoop die leeft. Vóór Pasen was er de bewondering voor een groot leraar, maar eindigde alles bij een verzegelde steen. Na Pasen is de steen weggerold, niet om Jezus eruit te laten, maar om ons naar binnen te laten kijken en te zien dat de dood het laatste woord niet heeft. De Opgestane zegt: “Vrees niet.” Hij draagt de continuïteit van Zijn aardse leven - Hij blijft de Jezus die omziet naar de gebrokenen - maar Hij voegt daar het nieuwe leven van de eeuwigheid aan toe. Hij is nu de Christus die overal tegelijk kan zijn. Waar twee of drie in Zijn Naam bij elkaar zijn, daar is Hij. In elke kerkdienst, in elke huiskamer, waar mensen elkaar in liefde vinden, aan elk sterfbed, in elke eenzame nacht. Wonder van Pasen Pasen herinnert ons eraan dat God ons menselijk bestaan niet alleen heeft gedeeld (de Jezus van voor Pasen), maar dat Hij het heeft bevrijd (de Heer van na Pasen). Het leven is niet langer een cirkel die doodloopt, maar een lijn die getrokken wordt naar Gods licht. Dat is het wonder van Pasen. Ongelofelijk en toch zo dichtbij en tastbaar." Jaap van den Akker is predikant van de Christus Triumfatorkerk | ||
| terug | ||